Zaparcie - dieta śliwkowa

Należy zalać 4-6 suszonych śliwek gorącą wodą. Pozostawić na całą noc. Rano należy to wypić. Pełna kuracja śliwkowa powinna trwać około miesiąca.

Inna metoda to jabłuszko, pływanie i dużo ruchu na świeżym powietrzu.

Zioła i aromaterapia a zatwardzenie

O zaparciach można ksiązkę napisać. Znaleźliśmy w internecie spis ziół polecanych przy zaparciach - oto one:

Zioła:

Wieczorem pij 1 - 2 łyżeczki siemienia lnianego zalanego wrzątkiem.

Do picia

- Kora wierzby
- Ziele drapacza lekarskiego
- Korzeń rzewienia
- Kwiat ślazu dzikiego
- Korzeń omanu
- Korzeń arcydzięgla
- Liść melisy
- Korzeń kozłka
- Ziele dziurawca

1 łyżkę mieszanki zalać szklanką wrzątku, odstawić pod przykryciem na 3 godziny. Pić szklankę po obiedzie i kolacji.

Zioła "na zaparcie" (wg Ojca Cz. Klimuszko)

- korzeń kozłka
- ziele dziurawca
- ziele drapacza
- kwiat ślazu dzikiego
- korzeń arcydzięgla
- korzeń omanu
- liść melisy
- kora wierzby
- korzeń rzewienia (aa)

Odwar z jednej łyżki na szklankę wrzątku. Odstawić na trzy godziny. Należy pić dwa razy dziennie, po obiedzie i kolacji.

Aromatoterapia:

Kąpiel przy przewlekłych zaparciach - do wanny z ciepłą wodą dodaj olejki:

Olejek majerankowy – 4 krople
Olejek mięty pieprzowej – 3 krople
Olejek bergamotowy - 1kropla
Olejek anyżowy – 1 kropla
Olejek bazyliowy – 1 kropla

Kąpiel powinna twać 15-30 minut. Po kapieli należy wytrzeć ciało ręcznikiem, ale nie spłukiwać.

Najlepiej jednak chyba iść do lekarza po leki. A aromatoterapia - warto spróbować, bo na pewno nie zaszkodzi.

(wg http://www.akupresura.akcjasos.pl)

Dieta przeciwzaparciowa

Dieta ludzi ze skłonnością do zaparcia powinna zawierać właściwą ilość włóknika, który zapewnia odpowiednią masę stolca. Nie możemy również zapominać o odpowiednim nawodnieniu organizmu.

Włóknik roślinny - pożądana ilość to co najmniej 35 gram dziennie.

Nawodnienie organizmu - 1,5 do 2 litrów płynów na dobę. Najlepiej spożywać wodę przegotowaną lub mineralną. Nie zaleca się spożywania wody gazowanej.

Kilka dobrych rad na każdy dzień:

• spożycie minimum 2 litrów niegazowanej wody dziennie,
• przed każdym posiłkiem wypijanie 1 szklanki przegotowanej ciepłej wody,
• wprowadzenie posiłków częstych, ale małych objętościowo (drugie śniadanie, podwieczorek), - na drugie śniadanie i podwieczorek spożywanie owoców,
• spożywanie około 30 dag jarzyn dziennie (brokuły, buraki, surowa marchew, inne),
• duża ilość kasz gruboziarnistych (kasza gryczana),
• 2 łyżki otrąb dziennie (najlepiej namoczonych w wodzie lub jogurcie),
• ograniczenie spożycia ziemniaków, ryżu, pieczywa,
• suszone owoce (śliwki, morele),
• zakaz kładzenia się spać bezpośrednio po posiłku (ostatni posiłek między 18-19, potem ewentualnie płyny i owoce).

(na podstawie pfm.pl, solvaypharma i innych)

Jak leczyć zaparcie - sposoby domowe

Leczenie zaparcia zazwyczaj odbywa się sposobami domowymi - za pomocą oleju rycynowego, soli gorzkiej lub glauberskiej - sól powoduje gromadzenie wody w jelicie grubym i "zmiękcza" kał ułatwiając wydalanie. Niestety ma wady - może wywołać ból lub groźną dla zdrowia hipermagnezemię. Olej rycynowy też może być niebezpieczny i pogłębiać stany zapalne.

Czym jest zaparcie?

Zaparcia stanowią jedną z najczęstszych dolegliwości wielu ludzi, szczególnie starszych. We Francji, np. z powodu zaparć cierpi około 10 mln ludzi, w Niemczech - 30% mieszkańców. Wielu lekarzy notuje zwiekszenie w ostatnich latach liczby osób cierpiących na zaparcia. Od czasów starożytnych u większości ludzi zakorzeniło się przeświadczenie o potrzebie opróżniania jelit 1 raz dziennie. Prowadzi to do tego, że niektórzy całkowicie zdrowi ludzie przy braku codziennego oddawania stolca bez żadnych podstaw leczą zaparcia, nadużywając środków przeczyszczających. Należy jednak pamiętać o tym, że częstotliwość wydalania kału (defekacja) u zdrowych ludzi jest różna. Jednorazowe codzienne opróżnianie jelit nie jest jednoznaczne z tym, że jelita funkcjonują prawidło. W chwili obecnej przyjęło się uważać za normalną częstotliwość wydalania kału od 3 razy na dzień do 3 razy na tydzień. Przez zaparcie rozumiemy spowolnione, utrudnione lub systematycznie niedostateczne wydalanie kału (defekację). Dla większości ludzi chroniczne wstrzymywanie opróżnienia jelit na dłużej niż 48 godzin uważane jest za zaparcie. Cechą charakterystyczną zaparcia jest mała ilość kału, jego podwyższona twardość i suchość oraz brak uczucia pełnego opróżnienia jelit po wydaleniu kału. U chorych, cierpiących na zaparcia, spotyka się wszystkie te objawy, jednak niekiedy niektóre z nich mogą nie występować. Występowanie tylko jednego z wymienionych objawów świadczy jednak o zaparciu. Zmiana nawyków dla danego człowieka, co do częstotliwości i rytmu wydalania kału - jest również ważną oznaką zaparcia.

(na podstawie materiałów SolvayPharma)